با همکاری انجمن مهندسان مکانیک ایران

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 مؤسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، کرج

2 مؤسسه تحقیقات برنج آمل

چکیده

روش عمده کاشت برنج4 در استان‌های برنج خیز کشور، نشاءکاری است، این روش پر هزینه بوده و نیروی کارگری زیادی می‌طلبد. از طرفی به‏ علت کوچک بودن قطعات زراعی، با توجه به قیمت بالای دستگاه‏ های نشاءکار، استفاده از این دستگاه‏ ها، توجیه اقتصادی ندارد. روش دیگر کاشت برنج، کشت به‏ صورت مستقیم بوده که سطح زیر کشت آن در جهان رو به گسترش می‏ باشد. به ‏طوری که یک سوم سطوح زیر کشت این محصول به‏ صورت مستقیم کشت می‏ شود. در این تحقیق به‏ منظور مقایسه روش‏های مختلف کشت برنج، پس از ساخت نمونه اولیه دستگاه خطی کار دستی و انجام آزمون‏ های اولیه، با روش نشاءکاری و دست پاش، تحقیقی در قالب طرح بلوک‏ های کامل تصادفی با 3 تیمار 1- نشاء دستی 2- کشت مستقیم به‏ صورت دست پاش 3- کشت مستقیم با استفاده از ماشین (خطی کار) در 3 تکرار انجام شد. نیروی کششی، بازده مزرعه ای، ظرفیت مؤثر زراعی، ضریب یکنواختی پاشش بذر، نیروی کارگری مورد نیاز برای کاشت و وجین، و عملکرد از جمله عواملی بودند که اندازه ‏گیری شدند. نتایج نشان داد که عملکرد روش نشاء با دست، بالاتر از سایر روش‏ ها بوده و اختلافات مشاهده شده در سطح آماری 5% معنی دار می‏ باشد. از طرفی عملکرد تیمار استفاده از خطی کار کشت مستقیم نسبت به تیمار دست پاش بالاتر بود، هر چند اختلافات مشاهده شده در سطح آماری 5% معنی دار نبود. همچنین ضریب تغییرات یکنواختی ریزش بذر در روش کشت مستقیم بالای20% بود. کارگر و زمان مورد نیاز برای کاشت یک هکتار برنج، با استفاده از خطی کار در مقایسه با روش نشاءکاری به‏ ترتیب به یک هفتم و یک بیستم کاهش یافت. با توجه به ارزیابی اقتصادی تیمارها، علیرغم پائین بودن عملکرد تیمار استفاده از ماشین خطی کار، این روش از نظر اقتصادی برای زارعین توجیه اقتصادی دارد.

کلیدواژه‌ها